Mill Schaubmara Water mill with grounds

Tartak Schaubmar w regionie Pezinok w Bratysławie to historyczna osada wiejska z barokowym młynem wodnym z 1767 roku. Jest to największy młyn w Europie, który dziś służy jako galeria sztuki współczesnej Słowackiej Galerii Narodowej.

Młyn przy strumieniu Cajloch został zbudowany przez Palfy Pezinok Castle. W tamtym czasie 15 młynów pracowało na rozległym obszarze Pezinok, z czego największy. Napis IN ANNO DOMINI 17 67 AEDIFICATUM, który potwierdza rok jego budowy, pojawia się na południowej tarczy budynku młyna.

Obszar młyna jest chroniony przez zabytki i składa się z siedmiu obiektów. Główny budynek młyna wodnego i urządzeń technologicznych z napędem wodnym pochodzi z 1767 roku. Inne budynki w okolicy składają się z ceglanej stodoły i świń z połowy XIX wieku, granitu i wędzarni z początku XX wieku. Osada została uzupełniona sadami i budynkami gospodarstwa, takimi jak wózki inwalidzkie, stajnie, sekty i pasieki.

Po okresie kilku menedżerów, młyn kupił Wilhelma Schaubmara (1829-1898) od wdowy po Reichardovie w 1857 roku. Rodzina Schaubmar przybyła do Cajla z Bawarii. Właścicielem był wtedy syn Gustava (1867- 1942), który uczył się o 1880 roku jako ślusarza w Wiedniu. młyn odziedziczył najstarszego syna Gustava, który przejął również umiejętności rzemiosła ojca, a Louis poświęcił się rolnictwu. Najmłodszy syn Karola wyjechał do Niemiec po II wojnie światowej. Młyn szlifował mąkę aż do końca II wojny światowej, a później mieszanka do karmienia zwierząt została zeskrobana.

Budynek reprezentuje regionalną formę młynów wodnych Small Carpathian z kołem do górnego napędu. Młyn składa się z podłogi i jest podzielony na trzy piętra, w tym piwnicę i poddasze. We wnętrzu zachowały się rusztowania młynów, narzędzia w piwnicy, trumna mąki, kruper, wyrzucone kamienie młyńskie, kopnięcia, płatna skala i łóżka rzeczne. Częścią wystawy jest eksterminacja kowala z fukarem i produktami stolarskimi. Wszystkie warsztaty i maszyny zostały zasilane przez koło wodne przez połączenie shaft- transmissional, które jest zachowane do dnia dzisiejszego.

Od lat 70. młyn jest zarządzany przez Słowacką Galerię Narodową. W latach 90-tych Vincent Hakszer naprawił technologię młynarza i podłączył ją do energii elektrycznej, która służy do prezentacji sprzętu technicznego. Tartak został otwarty dla publiczności w 1997 roku. Oprócz ekspozycji milenijnej znajduje się Galeria Sztuki Institutenego, która od 2017 r. prezentuje oryginalne zbiory SNG oraz sztuki współczesnej i designu.

Obecnie odbywają się komentarze na temat wystaw, wykładów, debat i wydarzeń naszego rynku. Dla dzieci istnieją warsztaty artystyczne, ceramiczne i technologiczne, letnie obozy i programy szkolne oparte na metodach pedagogiki galerii SNG. Pierwotna wyspa młyńska w dzielnicy Cajla nie jest już zalana wodą, w okolicy sadu pozostały tylko suche koryta.

Młyn Schaubmara jest zachowanym przykładem technologii milleringu i architektury wiejskiej.