drewniany kościół Wooden church

Kościół Trójcy Świętej, znany jako drewniany kościół stawowy w Kežmarok, jest budynkiem sakralnym z 1717 roku w Kežmarok w regionie Preszowa. Od 2008 roku znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Pomnik jest zarejestrowany Pomnik Republiki Słowackiej pod numerem ÚZPF 2582 jako drewniany kościół.

Historia budynku sięga 1682 roku, kiedy to Komisja Cesarska określiła miejsce budowy kościoła na przedmieściach za murami miasta, za Wysoką Bramą przy kamiennej gospodzie z 1593 roku. Konstrukcja opierała się na artykułach z wiedeńskiego snu z 1681 r., które pozwoliły ewangelikom budować kościoły poza murami miasta pod określonymi warunkami i ograniczeniami. W piśmie z dnia 24 maja 1687 r. kapitan Górnych Węgier nakazał hrabiemu Štefanowi Csáky Kežmarčany natychmiastowe rozpoczęcie budowy sali modlitewnej. W 1688 roku Paul Vitalis i John Michaelides zostali wysłani, by zebrać fundusze protestanckiej północy Europy. Po powrocie w 1690 roku, jednak tylko 274 węgierskie złoto pozostało z pieniędzy zebranych po odliczeniu, co nie wystarczyło do budowy. Wiosną 1717 roku rozpoczęły się prace rozbiórkowe i przygotowania do odbudowy, podczas gdy usługi odbywały się w pomieszczeniach zastępczych w posiadłości wdowy po Jamesie Kray. 1 czerwca 1717 roku podpisano kontrakt z Poprad builder Jurajem Müttermannem oraz drugi kontrakt z Woodcarver Ján Lerch. Miasta Kristian Rochlitz, Daniel Cornides i Ján Toppertzer zostali wyznaczeni do prowadzenia budowy. Dzięki pomocy finansowej i materialnej bogatych rodzin, takich jak Baron Imrich Lužinský z Lendak, rekonstrukcja przebiegła szybko i już 15 sierpnia 1717 roku kościół został poświęcony w języku niemieckim i słowackim. W 1892 roku kościół został sklasyfikowany jako zabytek chroniony przez państwo i uznany za zabytek kultury narodowej w 1985 roku. Kościół umieścił go w raporcie Muzeum Kežmarok w 1967 roku, podlegającym naprawie, ale tak się nie stało, a kościół został zwrócony dopiero w 1991 roku, kiedy naprawa trwała do 1996 roku.

Kościół posiada plan gruntowy krzyża greckiego równoramiennego o długości 34,68 m, szerokości 30,31 m i wysokości 20,60 m. Z oryginalnego kościoła zachowano baptysterium renesansowe z 1690 roku oraz kamienne epitafy z 1688 roku. Budynek pierwotnie stał na fundamentach ceglastych, ale na fundamentach belki wykonane z drewna jewowego, które zostały zastąpione cegłami przy ostatniej naprawie. Świątynie budynku wykonane są ze świerku czerwonego i żaden metalowy materiał nie był używany podczas budowy, tylko drewniane gwoździe, kliny i skoby. Jedyną kamienną częścią kościoła jest zakrystia. Ramiona budynku są otoczone przez szeroki mur skarbca, który spoczywa na czterech wirujących słupach podparcia i na ścianach obwodowych. Cztery małe przedłużenia w narożnikach wzmacniają konstrukcję. Fasada kościoła wykonana jest ze smaru glinianego z szponami, przymocowanymi do drewnianych kołek. W rekonstrukcji wykorzystano 35 000 przędz dębowych i w tradycyjny sposób zastąpiono je ręcznie. Dach siodła jest podzielony przez tarcze i murarze. Oświetlenie jest zapewnione przez 15 okrągłych okien szklanych, 6 sześć-częściowych okien z wąsikami i 1 kwadratowe okno, chociaż oryginalne 18. wieku plamy zostały utracone podczas ogólnej naprawy. W budynku jest sześć drewnianych prac: chór młodzieżowy po stronie północnej z fragmentami ze Starego Testamentu, chór dziewczęcy po stronie południowej z woodryzabem w kształcie głowy anielskich, chór przejściowy i inne chóry. Na parterze i pracach domowych mieści się łącznie 1541 osób siedzących.

Barokowe wnętrze uzupełnia obraz Trójcy Świętej nad ołtarzem i obraz sufitu, który rozpoczął się w 1717 roku. Obraz sufitowy przedstawia błękitne niebo z chmurami, dwunastu apostołów i czterech ewangelizatorów, a jego dzieło przypisuje się malarzom lwa Kramer. Oryginalny chodnik zdeptanej gliny był później pokryty drewnianymi podłogami kamiennymi epitafami grobowymi z XVII do XIX wieku. Podczas ostatniej naprawy podłoga została wyścielona pod ławkami kostki kamienne, z około stu metalowych monet znalezionych w ziemi od XV do XX wieku. Głównym ołtarzem z 1718 roku jest dzieło rzeźnika Johna Lercha. W 1727 roku Joachim Augustine Weiss i jego żona, Marta Varada-Szakmáry, pozłacali go i przemalowali. Głównym motywem ołtarza polichromatycznego rzeźbienia drzewnego jest Kalwaria z malowanym tłem, figury Matki Bożej, Jana Chrzciciela, Marii Magdaleny, postacie Starego Testamentu Mojżesza i Aarona oraz rzeźba Trójcy w nadbudowie.

W 1893 roku wieża została usunięta z powodów statycznych na dachu, który został zrekonstruowany w 1798 roku. Wokół kościoła był mur, który został zburzony z powodu złego stanu w 1900 roku. W 1985 roku kościół został uznany za zabytek kultury narodowej, a w 2008 roku został zarejestrowany jako Lista Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Drewniany kościół stawowy dokumentuje warunki religijne i sztukę budowlaną minionych wieków bez użycia metalowych złączy.